برگریزان

ریل های آهنی

bargrizan — Wed, 17 Jan 2007 20:45:18 GMT

شعری برای علاقه ام به ریل های آهنی...

کنار ریل های آهنی

و قطار های سوت کشان

پاهایم را

پیاده می کشانم

– خسته تر از سال ها –

زیر باران ها

حنجره ام را تر می کنم...

با لب های دهنی

– بسته تر از بال ها –

سوت می کشم

جار می زنم

و خط های موازی را

به اجبار ادامه می دهم

من کنار ریل ها

زندگی ام را سر می کنم...

کجایی کودکی...

bargrizan — Wed, 06 Dec 2006 16:11:18 GMT

سلام...

اینروزا بدجوری دلم واسه گذشته ها تنگ شده.. نمی خواستم بروز کنم...

ولی میون کلی دفتر و کاغذای قدیمی این شعر و که نمی دونم مال چند سال پیشمه

پیدا کردم و خواستم یادی از خاطرات کنم..

دلم برای خانه قدیمیمان تنگ شده...

حیاطی از سنگریزه ها

حوض کوچک و هزار های

چنار پیر

دوچرخه پنچر پدرم...

توپ پلاستیکی ام....

دلم برای مادرم تنگ شده

آغوش گرم و صدای عاشقش

و سماور رسوب گرفته از آبهای چاه

ــ استکان های نیم شور لب حوض...

آه حضرت لا یموت

کجای قصه مادر بزرگ

هجران خاطرات

عبور زمان

و درد تنهایی بود..

کلاغی که بی بی را از ما گرفت و

هیچ گاه به خانه اش نرسید...

دلم تنگ شده...

تنگ...

تمام.

بهشتی که زیر پای مادران است...

bargrizan — Wed, 08 Nov 2006 20:03:18 GMT

آسمان که سفید گریه می کرد

خاطرات را

پارو می کردیم..

و باد های چله که

- سوز می زدند -

جوانی را می بردند

افسوس... زمستان چه زود

پیرمان کرد...

چند سال زندگی خواهم کرد... نمی دانم.. بعد از مرگ کجا خواهم رفت... نمی دانم..

فقط ای کاش هر جا که مرا میبرند مادرم هم انجا باشد... و آرام با خودم زمزمه می کنم

حرف زنده یاد حسین پناهی عزیز رو که " به بهشت نمی روم.. اگر مادرم انجا نباشد.."

کاش از این فاجعه عشق های مجازی رها شوم و به جایی برسم که سراسر عشق است..

                   اتفاق تازه ای نیست خودم را می برم

                   سمت جایی از محبت ... زیر پای مادرم



                   آمدم از سال های دور تا خاکی شدن

                   روزگاری نیست اینجا بی مهابا می پرم



                   این زمین ، این جایگاه آدمی فرسوده است

                   دل به دنیای مجازی .. خاک ـ عالم بر سرم



                   از تمام خاطرات من کمی شعر و غزل

                   مانده اند تنها میان برگ های دفترم



                   از هزارو سیصد و هر سال ترکم کرده ای؟

                   خیره خود را می کشانند چشم های بر درم



                   انتظار از سال هایی تاکنون بیهوده بود

                   بازگشتی نیست در تو ! نه! تمام باورم-



                   اینکه روزی باز میگردی و من را میبری

                   سمت جایی از محبت ... زیر پای مادرم...

              و من

           خیره شده ام به

                   هجران زمان

      که مرا می برند

                      به ناکجاهایی که

       هنوز بوی

            تو را میدهند...

مرده ام...

bargrizan — Wed, 18 Oct 2006 22:03:18 GMT

آی آزادی...

دستانت

پشت کدام میله ها زندانیست

دیریست

رنگ آبیت پیدا نیست

می خوانمت

می خواهمت

- با شادی -

آی آزادی...

                     ندارم نایی از بودن همیشه روبه رو دیوار

                     فقط یک روز مانده تا رسیدن بر طناب دار

                     فقط یک روز مانده تا تمام عمر تنهایی

                    خدای خاطرات من برو دست از سرم بردار

                     چرا حکم قصاص من مگر من با تو بد کردم

                    به جرم عاشقت بودن؟ خودت راجای من بگذار

                    درون خاطرات خود همیشه جایی از من بود

                     تو این تنهایی من را به ذهن خسته ات بسپار

                     منی که عاشقت بودم منی که بی تو میمردم

                     تمام شب به این فکرم که تو میدانی و انگار..

                    تو میدانی که بیزارم از این سلول های سرد

                     ملاقاتم بیا یک شب به دیدارم بیا یک بار...

بازگشت..

bargrizan — Thu, 15 Dec 2005 18:37:18 GMT

سلام خدمت دوستان عزیزم... عضر می خوام از این تاخیر چند روزم ...

ممونم که به این وبلاگ سر می زنید... من منتظر اشعار شما هستم...

اما اینبار با دو تا غزل اومدم خدمتتون...

یک غزل از استاد بهمنی....

قطره قطره اگر چه آب شديم
ابر بوديم و آفتاب شديم
ساخت ما را همو كه مي پنداشت
به يكي جرعه اش خراب شديم
هي مترسك كلاه را بردار
ما كلاغان دگر عقاب شديم
ما از آن سودن و نياسودن
سنگ زيرين آسياب شديم
گوش كن ما خروش و خشم تو را
همچنان كوه بازتاب شديم
اينك اين تو كه چهره مي پوشي
اينك اين ما كه بي نقاب شديم
ما كه اي زندگي به خاموشي
هر سوال تو را جواب شديم
ديگر از جان ما چه مي خواهي ؟
ما كه با مرگ بي حساب شديم

خود کشی..

bargrizan — Thu, 01 Dec 2005 08:17:47 GMT

سلام خدمت دوستان عزیزم..

دو غزل زیبا از دو شاعرجوان رو انتخاب کردم...

از دوستان عزیزم که وبلاگ برگریزان و تنها نمی ذارن ممنونم...

و اما با یه رباعی از خودم شروع می کنم..

(خودکشی)

نه گفتی و چون باد دویدم

از عشق رز سرخ خریدم

تااینکه کمی اشک بریزی

صد بار رگ دست بریدم

----------------------------------------

یک غزل زیبا از خانم رقیه هاشمی

(عروسک)

تو کی بزرگ می شوی عروسک خیال من

و کی به حجله می روی عروسک خیال من

و باز مثل بار قبل شکوه می کنم چرا

شدی چنین تو منزوی عروسک خیال من

هنوز طعم طعنه ها تو را مچاله می کند

نمی شوی چرا قوی عروسک خیال من

خدا کند که بعد از این کنایه های تلخ را

ز هیچ کس تو نشنوی عروسک خیال من

درون باورم شبی دوباره می دمد مسیح

و باز زنده می شوی عروسک خیال من

------------------------------------------

این هم یک غزل از خانم پریناز رییسی

(آهنگ جدایی)

هم خانه ات نمی شوم ای مرد اهنی

هر چند طرح دیگری از پیکر منی

این فاصله میان من و توهمیشگی ایست

بیهوده بر حریر تنم چنگ می زنی

یک بارهم شده به خودت اعتراف کن

اقرار کن که از دل من دل نمی کنی

شاید به روی ماه مبارک نیاوری

اما تو تا همیشه اسیر دل زنی

من هم اسیر قدرت مردانه ات شدم

تا پر دهی مرا به سرانجام روشنی

گفتی بمان امشب و پروانه ات شوم

اما تو باز دور تنم پیله می تنی

گاهی دلم برای دلت تنگ می شود

وقتی که باز بان دلم حرف می زنی

راهی جزاین نمانده که ازهم جدا شویم

هر چند دوست دارمت ای مرد آهنی

امضا

bargrizan — Sun, 27 Nov 2005 20:49:10 GMT

از دوستان عزیزم که از این وبلاگ دیدن می کنند صمیمانه ممنونم...

به امید خدا هفته بعد با طرحی نو میام...

و اما یک غزل از اقای جعفر عسکری..

تقویم را ورق زده ام ... تا به تو رسید

در فصل های گرم تماشا به تو رسید

می خواستم بدون تو از خویش بگذرم

پایان این قدم زدن ... اما به تو رسید

بحث دوباره بین من و بین شعرها

با حرف های رو به درازا به تو رسید

حق دخیل بودن در شعر های من

با کسب اکثریت ارا به تو رسید

از تو سکوت تلخ همیشه نصیب من

از من همیشه صبر و مدارا به تو رسید

این شعر هم مطابق طبع همیشگیم

مانند چند مصرع بالا به تو رسید

شعرم تمام می شود این بار هم غزل

مثل همیشه موقع امضا به تو رسید...

شبیه کودکیم

bargrizan — Tue, 22 Nov 2005 17:53:18 GMT

                                    فاطمه نانی زاده ... 1357... تهران

                                           دانشجوی روانشناسی

                                    و رعد و برق صدای تو بود در باران

                                    کسی بلند تو را می سرود در باران

                                    هوا هوای مه الود و شهر خیس غزل

                                    و آسمان که خودش را ستود در باران

                                    شبیه کودکیم اسب می رسید از راه

                                    و چتر خاطره را می گشود در باران

                                    نهان برای شروعی دوباره... نه دیر است

                                    و نقشه ای که شده دود دود در باران

                                    سوار اسب مرا از میان دفتر شعر

                                    گرفته بود ... ولی نه... ربود در باران