کنار ریل های آهنی

           و قطار های سوت کشان

                      پاهایم را

                               پیاده می کشانم

– خسته تر از سال ها –             

                      زیر باران ها

                                   حنجره ام را تر می کنم...

با لب های  دهنی

–       بسته تر از بال ها –

                        سوت می کشم 

                                            جار می زنم

و خط های موازی را

                   به اجبار ادامه می دهم

      من کنار ریل ها

                                     زندگی ام را سر می کنم...