ممونم که به این وبلاگ سر می زنید... من منتظر اشعار شما هستم...

اما  اینبار با دو تا غزل اومدم خدمتتون...

یک غزل از استاد بهمنی....

قطره قطره اگر چه آب شديم
ابر بوديم و آفتاب شديم
ساخت ما را همو كه مي پنداشت
به يكي جرعه اش خراب شديم
هي مترسك كلاه را بردار
ما كلاغان دگر عقاب شديم
ما از آن سودن و نياسودن
سنگ زيرين آسياب شديم
گوش كن ما خروش و خشم تو را
همچنان كوه بازتاب شديم
اينك اين تو كه چهره مي پوشي
اينك اين ما كه بي نقاب شديم
ما كه اي زندگي به خاموشي
هر سوال تو را جواب شديم
ديگر از جان ما چه مي خواهي ؟
ما كه با مرگ بي حساب شديم

دو غزل زیبا از دو شاعرجوان رو انتخاب کردم...

از دوستان عزیزم که وبلاگ برگریزان و تنها نمی ذارن ممنونم...

و اما با یه رباعی از خودم شروع می کنم..

(خودکشی)

نه گفتی و چون باد دویدم

از عشق رز سرخ خریدم

تااینکه کمی اشک بریزی

صد بار رگ دست بریدم

----------------------------------------

یک غزل زیبا از خانم رقیه هاشمی

(عروسک)

تو کی بزرگ می شوی عروسک خیال من

و کی به حجله می روی عروسک خیال من

و باز مثل بار قبل شکوه می کنم چرا

شدی چنین تو منزوی عروسک خیال من

هنوز طعم طعنه ها تو را مچاله می کند

نمی شوی چرا قوی عروسک خیال من

خدا کند که بعد از این کنایه های تلخ را

ز هیچ کس تو نشنوی عروسک خیال من

درون باورم شبی دوباره می دمد مسیح

و باز زنده می شوی عروسک خیال من

------------------------------------------

این هم یک غزل از خانم پریناز رییسی

(آهنگ جدایی)

هم خانه ات نمی شوم ای مرد اهنی

هر چند طرح دیگری از پیکر منی

این فاصله میان من و توهمیشگی ایست

بیهوده بر حریر تنم چنگ می زنی

یک بارهم شده به خودت اعتراف کن

اقرار کن که از دل من دل نمی کنی

شاید به روی ماه مبارک نیاوری

اما تو تا همیشه اسیر دل زنی

من هم اسیر قدرت مردانه ات شدم

تا پر دهی مرا به سرانجام روشنی

گفتی بمان امشب و پروانه ات شوم

اما تو باز دور تنم پیله می تنی

گاهی دلم برای دلت تنگ می شود

وقتی که باز بان دلم حرف می زنی

راهی جزاین نمانده که ازهم جدا شویم

هر چند دوست دارمت ای مرد آهنی

به امید خدا هفته بعد با طرحی نو میام...

و اما یک غزل از اقای جعفر عسکری..

تقویم را ورق زده ام ... تا به تو رسید

در فصل های گرم تماشا به تو رسید

می خواستم بدون تو از خویش بگذرم

پایان این قدم زدن ... اما به تو رسید

بحث دوباره بین من و بین شعرها

با حرف های رو به درازا به تو رسید

حق دخیل بودن در شعر های من

با کسب اکثریت ارا به تو رسید

از تو سکوت تلخ همیشه نصیب من

از من همیشه صبر و مدارا به تو رسید

این شعر هم مطابق طبع همیشگیم

مانند چند مصرع بالا به تو رسید

شعرم تمام می شود این بار هم غزل

مثل همیشه موقع امضا به تو رسید...

                                             دانشجوی روانشناسی

                                    و رعد و برق صدای تو  بود در باران

                                    کسی بلند تو را می سرود در باران

                                    هوا هوای مه الود و شهر خیس غزل

                                    و آسمان که خودش را ستود در باران

                                    شبیه کودکیم اسب می رسید از راه

                                    و چتر خاطره را می گشود در باران

                                    نهان برای شروعی دوباره... نه دیر است

                                    و نقشه ای که شده دود دود در باران

                                    سوار اسب مرا از میان دفتر شعر

                                    گرفته بود ... ولی نه... ربود در باران